|
|
Guy Verhofstadt heeft onze premier een brief gestuurd met als aanhef: "Beste Peter Jan". Zo komen de Belgen natuurlijk nooit van hun "dom" imago af. Een uitglijder van de Belgische premier, de zoveelste.
De brief ging over de koffieshops in Maastricht. Burgemeester Leers wil de koffieshops buiten de stad brengen, richting Belgische grens. Een soort boulevard waar een aantal koffieshops naast elkaar komt te staan. De overlast in het Maastrichtse gaat de bewoners en de toeristen nu echt de keel uithangen. De overlast wordt voor het merendeel veroorzaakt door Belgische en Franse drugstoeristen en Maastricht wil van hen af. Dat lijkt me logisch en geen probleem maar het schijnt het toch te zijn want de Belgen reageren nogal heftig: ze willen geen verplaatsing van de koffieshops want dan krijgen zij aan de grens veel last van drugstoeristen..... he??? maar de overlast wordt veroorzaakt door hoofdzakelijk Belgen dus waar hebben ze het over?
Ten eerste gaat het de Belgen geen moer aan waar wij onze koffieshops neerzetten zolang het op Nederlands grondgebied is, dus hebben ze niks te willen.
Ten tweede is het in België niet verboden om softdrugs te gebruiken maar men kan ze nergens kopen dus is de drugsverslaafde aangewezen op Nederland.
Ergo: wij mogen wel met de overlast zitten? In Eindhoven, Breda, Tilburg, Maastricht, Weert, Terneuzen etc. Nee Lambiekske, zo gaat dat natuurlijk niet.
Waar wij in de grensstreek overlast van gaan krijgen is de IJzeren Rijn, dat oude roestige stuk spoorweg dat weer in orde gemaakt moet worden omdat de Belgen erover willen rijden van Antwerpen naar Duitsland. Antwerpen heeft geen mogelijkheid om naar Duitsland te gaan want er ligt geen spoorlijn. Kan zijn, maar wij hebben voor miljarden guldens/euro's de Betuwelijn aangelegd om met de containers vanaf de Rotterdamse haven naar het Duitse achterland te rijden. De Belgen zeggen dat het geen eerlijke concurrentie is als Antwerpen niet naar Duitsland kan om van daaruit verder naar Oost Europa te transporteren. Nu willen de Belgen voor een appel en een ei naar het Duitse en dat moet bijna door mijn achtertuin. Bekijk het even, Belgen. Jullie leggen zelf maar een spoorlijn aan op jullie eigen grondgebied. Is het wel eerlijke concurrentie als wij miljarden kwijt zijn voor een spoorlijn en jullie voor nagenoeg niets een spoorweg aanleggen door andermans land? Pak lekker de trein naar Rotterdam en van daaruit over de Betuwelijn naar Duitsland.
Antwerpen ligt niet eens aan zee maar ze noemen het een zeehaven. Alle schepen varen door de Schelde naar Belgie en vandaar naar Antwerpen. Die Schelde is dus wel Nederlands grondgebied.
Zo langzamerhand kun je je afvragen wat die Belgen eigenlijk allemaal willen van en op ons grondgebied. Wie betaalt dat eigenlijk, die voortdurende uitdieping van de Schelde?
Nu hebben wij een premier die niet opgewassen is tegen mensen met een grote mond, altijd de lieve heer in het midden houdt en net zo lang praat tot je niet meer weet waar hij het over heeft, maar burgemeester Leers is gelukkig van een ander kaliber. Hij moet hoe dan ook voet bij stuk houden en zonder enig oponthoud die rottige koffieshops verplaatsen naar een stukje groen waar niemand er last van heeft. De druggies puffen, blowen en snuiven maar tot ze groen zien als wij er maar geen last meer van hebben!
Ik steun burgemeester Leers van harte.
De jongste dochter van Alexander en Máxima heet Ariane,haar oudere zusjes Amalia en Alexia.
Het was weer een wolk van een baby en wederom een echt Oranje-gezichtje net zoals haar oudste zusje dat bij de geboorte had: die gelijkenis met hun oma van vader's kant toen zij dezelfde leeftijd had, is treffend. De middelste, Alexia,lijkt echter sprekend op haar mamma.
De naam. Bij Ariane denk ik onmiddellijk aan de ruimtevaart. Mijn space had ik zo kunnen noemen: "Ariane,lost in space". Niet te hopen voor de bemanning.
Ik vind dat Wim-Lex en Max niet echt geweldige namen voor hun kinderen hebben bedacht. Natuurlijk kirde het oranjevolkje bij het Haagse stadhuis dat ze de naam "zeer onverwacht maar éééénig" vinden maar dat is een eufemisme voor "we hadden zelf een leukere naam bedacht". Maar wie spreekt het koninklijk huis tegen? Nagenoeg niemand want uiteindelijk gaat het om vleierij. Stel dat Alexander 's avonds gezellig voor de buis hangt en naar het journaal kijkt. Dan ziet hij een vrouw die zegt dat ze de naam knudde vindt. Die vrouw wordt al onwel bij de gedachte. Liever liegen dan dat Alexander zou denken: "wat een muts is dat mens".
Bij naamgeving moet je altijd een beetje nadenken over hoe de namen afgekort gaan worden: want namen worden altijd afgekort: heet je Willem-Pieter dan wordt het WeePee, heet je Daniëlle dan wordt het Daan en heet je Sebastiaan dan wordt het Bas. Dus de prinsesjes gaan elkaars namen ook afkorten als ze gedrieën gaan spelen en rennen door het paleis. Dat doen kinderen nou eenmaal. Dan wordt het Aam, Aal en Aar. Dat is toch geen gehoor?! Dat zijn namen voor visvrouwen, die schoongeschrobd met groene zeep, krijsend hun verse waar op de markt aanprijzen.
Ik had er een ABC'tje van gemaakt: Alexandra, Bernadette, Charlotte. Alle drie namen zijn koninklijk van ooit. Met afkorten wordt het ook niets natuurlijk, maar ze hebben dan geen problemen als de postbode net is geweest. Want voor wie is nou de brief waarop staat: Mej. A. van Oranje??? Tja, dan komen ze alledrie aangerend met de briefopener. Daar komen problemen van,vooral als ze in de tienerleeftijd zijn..... brieven van vriendjes en zo. Je moet er toch niet aan denken dat je zus een brief openmaakt die van jouw vriendje komt!!!
Nu is Máxima ook een beethje vreemde naam: het is Spaans voor moraal, spreuk, motto. En in Nederland het tegenovergestelde van 'minima'. Niet geheel ontrechte aanduiding dus.
Maar er is nog iets. Prins Claus zei, toen hij zijn eerste zoon bij de burgerlijke stand aangaf: "zijn namen zijn Willem Alexander Claus George Ferdinand en... (kijk de oude beelden er maar op na) "wij noemen hem Alexander". Een tijdje ging het goed maar toen ging de pers hem Willem Alexander noemen. Dat werd weer te lang en toen werd het afgekort naar Wimlex. Dan heb je een goed te pruimen naam, Alexander, en dan krijg je dat. Namen, het is me wat.
Nou ja, we zullen maar denken: ''What's in a name if what we call a rose, smells as sweet by any other name".Dat houdt al 400 jaar stand tenslotte. Want... a rose is a rose is a rose. Driemaal, voor drie schattige prinsesjes, mooi als roosjes.
Een wolk van een baby!
De Duitse minister van Milieuzaken, Sigmar Gabriel, heeft onlangs geopperd dat op de Duitse Autobahn wel eens het bekende witte bord met 120 en daaromheen een rode rand geplaatst zou mogen worden. Vanuit Brussel werd daar al enige tijd op aangedrongen.
Duitsland is het enige land in Europa en misschien zelfs wel in de wereld waar je je goddelijke snelheidsgang kunt gaan op de Autobahn. Er zijn wel delen in drukke gebieden waar de maximumsnelheid 120 is maar dat zet geen vermindering van CO2 uitstootzoden aan de dijk.
Het is echt krankzinnig zoals er wordt gereden in Duitsland. Ik rijd vrij vaak naar Hamburg en zodra das Ruhrgebiet achter me ligt, begint het hysterische rijden. Op de snelweg van Hannover naar Hamburg gaat het vaak beangstigend hard. Als ik 120 rijd, kan het voorkomen dat ik alleen maar een auto voorbij HOOR komen, ZIEN doe ik 'm niet, zo hard rijdt de bestuurder. Er worden soms snelheden gemeten van 200 km per uur. Dat deze bestuurders zelf een doodwens hebben, is één ding maar dat ik niet doodgereden wil worden, is wat anders. Die snelheden zijn echt niet verantwoord ten opzichte van de medeweggebruiker maar ook aso als het gaat om de uitstoot van CO2. Maar daar hebben ze al wat op gevonden in Berlijn. De uitstoot van CO2 is veel minder slecht voor het milieu dan men denkt. Of minder aanwezig dan men denkt. Of minder levensbedreigend dan men denkt. Waar halen ze die onzin in hemelsnaam vandaan, denk je nu? Uit München, Wolfsburg en Stuttgart. Daar wordt het ze ingefluisterd. De ijzersterke, puissant rijke autolobby heeft een hele grote dikke vinger in de economische pap van Duitsland en zoals iedereen weet, gaat economie altijd vóór het milieu.
Maar wat is er nou op tegen dat men in een mooie, luxe uitgevoerde Mercedes, Audi, BMW of VW 120 rijdt op de Autobahn? De auto blijft even mooi, even luxe, even duur. Alleen spaart het levens van mens, dier en milieu. Voorts heeft men minder kans op een boete en rijbewijsintrekking voor een poos. Duitsland hanteert het puntentellingsysteem. Na een aantal malen te hard te hebben gereden op wegen waar 120 de maximale snelheid is, raakt men het rijbewijs een tijdje kwijt en krijgt men bovendien een forse boete. Daarvan heeft men allemaal geen last als men 120 rijdt. Voorts giert de adrenaline niet door het lichaam zodat het hart niet te lijden heeft en het rijdt stukken zuiniger. Ook als de portemonnee hierdoor nauwelijks geraakt wordt, is het toch van belang: voor de mensheid in het algemeen.
Er zijn genoeg redenen te bedenken om uit jezelf minder hard te gaan rijden. Maar als er onwil is en blijft, moet het afgedwongen worden. Men is tenslotte niet alleen op de wereld.
Mafkezen! Maxim Verhagen, onze minister van buitenlandse zaken, heeft, direct nadat hij was teruggekeerd van een bezoek aan de Nederlandse troepen in Afghanistan, op de mededeling van een journalist dat er op Het Binnenhof werd gedemonstreerd tegen de Europese Grondwet, als volgt geantwoord: "Oh, maar dat is prachtig, dat is geweldig nieuws want dat betekent dat Europa leeft onder de mensen!"
Hij moet, toen hij de helicopter in- en/of uitstapte in Uhuzgan, een flinke klap van de wiek hebben gekregen.
Hoe bedenkt zo'n man het toch???!!!
Antwerpen ligt niet aan zee. Toch heeft deze stad een grote zeehaven. Schepen varen vanaf de Noordzee door de Schelde naar de Antwerpse haven. De Schelde echter is Nederlands grondgebied. Een of ander verdrag uit de 19e eeuw zegt dat Nederland tot in lengte van dagen doorgang moet verlenen aan schepen die de Antwerpse haven willen aandoen. Wij dienen daartoe de Schelde op vaardiepte te houden. (Wie betaalt dat eigenlijk?)
Rotterdam ligt ook niet direct aan zee, maar wij hebben De Waterweg en dat is Nederlands grondgebied. Schepen die in Rotterdam aanmeren varen dus over Nederlands grondgebied.
Nu wil Nederland doorvoerland worden voor goederen die elders in Europa afgeleverd moeten worden. Wij hebben besloten om daarvoor de Betuwelijn aan te leggen. De scheepscontainers gaan dan zo vanuit de schepen op de treinen en via de Betuwelijn naar Duitsland alwaar weer verder wordt gedistribueerd.
België wil ook graag naar het achterland vervoeren, maar zij hebben geen spoorlijn die rechtstreeks naar Duitsland loopt. Dat hebben ze ook al niet. Die zouden ze natuurlijk, net als Nederland, gewoon aan kunnen leggen. Maar dat doen ze niet. Ze willen gebruik maken van de IJzeren Rijn. Een roestig spoortracé uit de vorige eeuw en al lang niet meer in gebruik. Dit tracé loopt van Overpelt en Hamont-Achel in België via Budel, Weert, Heythuijsen en Baexem naar de Duitse grens.
De EU heeft zich er mee bemoeid.Nederland en België zijn overeengekomen dat de spoorlijn weer in gebruik wordt genomen. Echter, de sobere versie. Het mag niet te veel kosten. Sobere versie betekent dat er geen ondergrondse tunnels worden gebouwd, geen omleggingen worden gemaakt en dat er hier en daar geluidsschermen geplaatst zullen worden.
Terwijl Nederland een peperdure Betuwelijn laat aanleggen, mag het tracé in Nederland niet te veel kosten van de Belgen. Kan het nog zotter?
Maar nu komt het. Iedere 4 minuten - zo is de voorspelling - zal er een trein over dit tracé rijden. Dag en nacht.
Ten eerste maakt dit 24 uur per dag een hels kabaal.
Ten tweede is dit fnuikend voor het milieu van mens en dier. De trein rijdt dan door de prachtige natuurgebieden van Zuidoost Brabant en Midden-Limburg.
Ten derde staan we voortaan bijna de hele dag stil voor alle spoorwegovergangen, want als er iedere 4 minuten een trein komt, zijn de bomen nagenoeg de gehele dag dicht.
Ten vierde zijn al die vreselijke geluidsschermen géén gezicht als die overal in de steden en dorpen geplaatst worden.
Ten vijfde dreigt er een groot gevaar voor met name kinderen. De schooljeugd is wel eens ongeduldig en gaat misschien toch onder de spoorbomen door als ze al aan de late kant zijn. Je moet er niet aan denken!!!!!
Het mag niets kosten. Waarom niet? Is de Nederlandse overheid niet goed bij zijn hoofd? Ze leggen voor miljarden de Betuwelijn aan maar verkwanselen Limburg aan de Belgen.
Van Antwerpen met de trein naar Rotterdam (over het tracé van de HSL) en vandaar naar Duitsland over de Betuwelijn is toch ook een optie? Het duurt iets langer maar de Betuwelijn ligt er al. Hoe erg is het al het iets langer duurt? Als zeeschepen 7 weken onderweg zijn, kunnen die 2 uur er ook nog wel bij. Spreekt men niet al jaren van "onthaasten"?
Maar het gekste vind ik eigenlijk dat Antwerpen niet aan zee ligt, maar wel een zeehaven heeft en gebruik moet maken van Nederlands grondgebied om die haven in stand te houden. En nu ze concurrentie van Rotterdam in het vooruitzicht zien, willen ze ook naar het Europese achterland met de containertrein maar hebben ook die spoorlijn niet. Ze zijn in feite compleet van Nederland afhankelijk maar eisen dat het spoortracé in ere wordt hersteld voor een appel en een ei.
Zou het niet gewoon heel normaal zijn als België zelf een spoorlijn aanlegt over zij eigen grondgebied? Om nog maar niet te spreken van een geul graven vanaf de Noordzeekust naar Antwerpen?!
Zou Nederland niet gewoon de Schelde kunnen afsluiten voor zeeschepen die naar Antwerpen willen? Dan is het probleem snel opgelost.
Want wij hebben hier echt een probleem. WIJ WILLEN DIE VERMALEDIJDE SPOORLIJN NIET!!!!!
In elk geval niet als er iedere 4 minuten een trein voorbij raast. En vooral niet omdat er gevaarlijke stoffen vervoerd zullen gaan worden. Zijn we net van de chloortreinen af, krijgen we dit.
België had misschien nog iets tegoed voor de medewerking aan de HSL, (alsof ze daar zelf geen voordeel van hebben) en dus wordt de heer Kok bedankt. De EU heeft ook zijn licht laten schijnen over deze kwestie; ook zij worden hartelijk bedankt.
Tellen burgers eigenlijk nog mee? Kennelijk niet. In deze omgeving (de plaatsen langs het tracé in België en Nederland) wil bijna NIEMAND dat de spoorlijn opgekalefaterd wordt, maar het gebeurt toch! Van wie is dit land nou eigenlijk? Eh... niet van de mensen die er wonen want die hebben geen inbreng en zolang de overheid het beste jongetje van de EU-klas wil zijn, zijn we overgeleverd aan een geldverslindend, uit zijn krachten gegroeid, bemoeizuchtig, megalomaan en onbestuurbaar apparaat dat Europese Unie heet. Het enige goede van een verenigd Europa is tot op heden een gezamenlijke munt en vrije doorvoer. Daar zie ik nog wel het voordeel van in en daarbij had het moeten blijven.
Maar verder....... nou nee, "best NIET belangrijk".
En wat betreft de Europese grondwet..... DIE MOET ER ECHT NÓÓIT KOMEN!
We worden teveel aan banden gelegd door Brussel.
Ieder land binnen de EU heeft haar karakteristieke kenmerken en levenswijze.
Die moeten behouden blijven. Dat geldt dus ook voor Nederland!!!
 
Twaalf maal per jaar vertrekt het voltallige Europese Parlement van Brussel naar Straatsburg om aldaar enkele dagen te werken.
Waarom? Omdat het destijds zo is vastgelegd. Vanuit een conservatieve gedachtengang vindt Frankrijk dat het altijd zo moet blijven. Ooit, toen de EU nog in de kinderschoenen stond, zijn er afspraken gemaakt. Inmiddels is de EU zó groot en bijna onoverzichtelijk geworden, dat het juist van het grootste belang is dat er op één centrale plaats geregeerd wordt en dat alles en iedereen bij elkaar zit en/of staat. Centralisatie is het sleutelwoord in dit geval. Decentralisatie leidt tot versnippering van onze belangen!!!
De Europese lidstaatburger moet voor de instandhouding van de Franse grandeur-status een flinke duit in het zakje doen terwijl alleen de Franse economie -met name de stad Straatsburg-
er beter van wordt. Dat is krankzinnig. Het kost namelijk honderden miljoenen euro's per jaar om deze farce in stand te houden. Zoveel geld mag niet aan één lidstaat uitgegeven worden, louter en alleen omdat deze staat vasthoudt aan afspraken die in de jaren 50 van de vorige eeuw zijn gemaakt en allang zijn achterhaald..
Deze flauwekul moet nu een halt worden toegeroepen. Dat vindt althans een flink aantal leden van de EU en inmiddels zijn er al meer dan 950.000 "handtekeningen" in de diverse lidstaten verzameld. Met 1.000.000 geregistreerde handtekeningen kan men een procedure starten om dit onderwerp op de agenda van de EU te krijgen.
Dat wordt nog eens soepeltjes geregeld!!! De wetgever van een bijna onbestuurbaar log apparaat als de EU kan (of wil???) pas iets op de agenda zetten als er minimaal één miljoen mensen laten blijken dat zij dat daadwerkelijk willen.
Kortom: In Brussel staat een ruim en doeltreffend gebouw voor alle werknemers van de EU. Dáár moet men blijven werken en van daaruit handelen en regeren.
Frankrijk heeft ten eerste al genoeg beslag gelegd op hoge posten binnen de EU en het mag niet zó zijn, dat alleen de grote lidstaten bepalen hoe, wat, wie, waar en wanneer en ten tweede
"France a une trop haute opinion de soi-même".
Als je van mening bent dat deze geldverslindende onzin moet stoppen, ga dan naar www.oneseat.eu en laat je stem "horen" via e-mail.
Ook kun je op deze site e.e.a. lezen over de actie en (in de notedop) over het ontstaan van privileges binnen de EU.
Misschien vraag je je daarna wel af of er eigenlijk een Europese grondwet moet komen. Het enige echte goede dat de EU heeft bewerkstelligd tot op heden, is de euro. Handig en makkelijk. Ik merk het dagelijks want ik woon bij de grens van België en op korte afstand van Duitsland.
Geef de euro (sec als munt) niet de schuld van de schandalige opdrijving van prijzen in nagenoeg elke branche en sector. Dat hebben de winkeliers en fabrikanten gedaan. Die hebben gewoon het guldenteken veranderd in het euroteken.
Wij klagen met zijn allen steen en been maar we blijven al die veel te dure producten kopen.
Koop geen goederen als deze te duur zijn. Dan blijft de handelaar ermee zitten en dalen de prijzen vanzelf weer naar een aanvaardbaar niveau. Zo werkt de wet van de drie M'men: Massa Maakt Macht.
Het is een verkeerd signaal in de richting van miljoenen kiezers wanneer Europese politici alsnog pogen het Europees grondwettelijk verdrag ingevoerd te krijgen.
door Harry van Bommel, Tweede Kamerlid voor de SP
Op initiatief van Luxemburg en Spanje zal op 26 januari een ‘vrienden van de Grondwet’-conferentie worden gehouden voor EU-lidstaten die de Grondwet inmiddels geratificeerd hebben. Het doel is om een uitweg te vinden uit het moeras waarin de Europese grondwet zich bevindt sinds deze door de Franse en Nederlandse bevolking medio 2005 werd afgewezen. Helaas zien deze politici maar één uitweg: de Grondwet in een andere verpakking alsnog door de strot duwen van de tegenstanders ervan. Meer dan 50 jaar geleden realiseerden grote Europese leiders wél dat het van bovenaf opleggen van Europese integratie niet de juiste weg is naar Europese eenwording. In plaats van het in één keer opzetten van een institutionele structuur en een daarmee gepaard gaande overdracht van soevereiniteit pleitte Jean Monnet voor “solidariteit van de werkelijkheid”. Een Europa van concrete projecten moest de harten veroveren van de Europese bevolkingen. “Uit dit alles zal Europa ontstaan, een hecht verenigd en solide Europa”, zo droomde Monnet. Pogingen om de Grondwet er alsnog door te drukken, bezoedelen dit fraaie gedachtegoed.
Het is niet het idee van ‘een’ Grondwet voor Europa dat de bevolking niet aanstaat. Uit onderzoek van Maurice de Hond blijkt dat 59% van de Nederlandsers zich kan voorstellen vóór een Grondwet voor de EU te stemmen. Het is déze Europese Grondwet die zij afwijzen. Het feit dat inmiddels zelfs 75% van de Nederlandse bevolking aangeeft tegen déze Europese Grondwet te zijn, betekent dat zij voorlopig niets zien in verdere overdracht van bevoegdheden van het nationale niveau naar Brussel. Ook op andere zaken uit de Grondwet is kritiek. De komst van een vaste Europese voorzitter werd zelfs door de Nederlandse regering afgewezen en het benoemen van een Europese minister van Buitenlandse Zaken heeft alleen zin indien er over belangrijke internationale vraagstukken hetzelfde wordt gedacht. Niets is minder waar.
Voorstanders van de Grondwet benadrukken steeds de wens tot gezamenlijk buitenlands optreden. Het zou inderdaad fantastisch zijn als de Europese landen eensgezind zouden bijdragen aan internationale vrede, veiligheid en voorspoed. In dat geval zou de EU zelfs met één zetel in de VN-Veiligheidsraad zitting kunnen hebben. Dat die noodzakelijke eensgezindheid ontbreekt, bleek bij het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië, toen Frankrijk en Duitsland lijnrecht tegenover elkaar stonden en recent bij de illegale inval van Irak, waarbij Frankrijk en Duitsland elkaar weer gevonden hadden, maar recht tegenover Groot-Brittannië en de VS stonden. Hieruit blijkt dat besluiten over de inzet van militaire middelen, over de steun aan internationale acties of het innemen van een standpunt in de VN voorlopig niet overgelaten kunnen worden aan de EU.
Het ‘hecht verenigd en solide Europa’ van Monnet bestaat voorlopig niet en dat is ook helemaal niet erg. De goede Europese samenwerking heeft vrede en voorspoed gebracht voor een paar honderd miljoen Europese burgers. Daar was geen Grondwet voor nodig. We moeten niet toestaan dat Europese politici met zevenmijlslaarzen het verdere integratieproces van de Europese Unie doorlopen door alsnog een Grondwettelijk verdrag aanvaard te krijgen. Daarom heb ik eind vorig jaar voorgesteld om Nederland in de discussie over de toekomst van de EU een voortrekkersrol te laten spelen. We kunnen dat debat niet overlaten aan de voorstanders van een Grondwet die in Nederland allang dood is verklaard. Anders zal het draagvlak voor de EU onder burgers alleen maar verder afnemen. Verantwoordelijke Europese bestuurders zouden daar wakker van moeten liggen.
Dit artikel verscheen in NRC Handelsblad van 15 januari 2007.
Tweede Kamer wil Máxima als koningin.
Een meerderheid van de Tweede Kamer is van mening dat prinses Máxima de titel koningin moet krijgen als prins Willem-Alexander koning wordt. De partijen CDA, PvdA, VVD en GroenLinks zijn voorstander, schrijft De Telegraaf zondag.
"In de harten van de Nederlanders is ze dat al en ik kan me voorstellen dat we dat ook formaliseren", zegt CDA-Kamerlid Liesbeth Spies. GroenLinks fractievoorzitter Femke Halsema noemt prinses Máxima een voorbeeld voor integratie en gastvrijheid. De partij moet nog wel een officieel standpunt innemen.
PvdA-Kamerlid Mariëtte Hamer wijst erop dat het een traditie is dat de echtgenotes van Nederlandse koningen, de titel koningin krijgen. VVD-Kamerlid Willibrord van Beek sluit zich hierbij aan.
De kwestie komt aan de orde wanneer prins Willem-Alexander koningin Beatrix opvolgt. Dit is afgesproken voor het huwelijk van prinses Máxima en prins Willem-Alexander.
Tegenstanders wijzen erop dat de titel koningin misverstanden kan doen ontstaan, omdat de vorige koninginnen staatsrechtelijke verantwoordelijkheid droegen.
###
Misverstanden? We wéten toch dat Máxima als koningin geen staatsrechtelijke verantwoordelijkheid draagt? Wat kan dan het probleem zijn? REGENTESKE TRANSPARANTIE OF TRANSPARANT REGENTSCHAP?
Of het nou toeval was of niet dat de lijsttrekkers zo zaten, feit blijft dat de kabinetsformatie woensdagavond, vlak nadat de stemmen allemaal geteld waren, al beklonken had kunnen zijn want bij het eindgesprek aan tafel bij Witteman, zaten alle lijsttrekkers van rechts aan een kant van de tafel en de lijsttrekkers van de linkse partijen daar tegenover.
Mooier kon het eigenlijk niet. Het was een afspiegeling van hun positie in de Tweede kamer, tegenover elkaar.
Aan de rechterkant zaten Balkende, Rutte, Rouvoet en Wilders. Zij hadden zoals ze zaten qua zetelaantal een meerderheid, dus zouden ze de volgende dag al aan de slag kunnen, bij wijze van spreken.
De opmerking dat er niet maandenlang geformeerd zou hoeven worden, kwam overigens van Wilders.
En daar wringt dan ook meteen de schoen. De zure bekjes die getrokken werden door de dame en heren na het horen van deze opmerking waren aandoenlijk om te zien. Ook naief en belachelijk.
Want er is kennelijk niets geleerd. Geen les getrokken uit de Fortuyn-periode. De politici schrokken zich een bult van het succes van Pim Fortuyn en riepen om het hardst (overigens nadat Fortuyn vermoord was) dat ze een wijze les hadden geleerd. Dat er kennelijk veel leeft onder de Nederlandse bevolking waar "Den Haag" geen weet van heeft. "De mensen willen dat de politiek transparant wordt" riep de een na de ander. Inderdaad, dat willen we nog steeds. Maar van transparantie is geen sprake. Onze premier is een meester in veel praten maar weinig zeggen. Ook werd gezegd dat de Haagse kliek te regentesk zou zijn en daar moest toch echt verandering in komen. Als ik Balkenende goed beoordeel, dan was hij de regent zelf, afgelopen woensdagavond. Zijn gezicht sprak boekdelen. Hij zal wel bepalen wat er met dit land gaat gebeuren. Hij zal wel zorgen dat alles goed komt en dat de klus geklaard gaat worden. Dat zei zijn gezicht. Ik mag hem er misschien even fijntjes aan herinneren dat zijn partij weliswaar de grootste is maar niettemin 3 zetels heeft verloren en dat hij daarom die triomfantelijke grijns gerust van zijn gezicht mag halen. De stemmen die CDA en VVD hebben verloren, zijn gegaan naar Wilders en Rouvoet. Het verlies van de PvdA ging naar de SP. Zo zit dat.
En nu wil de premier niet in zee met Wilders en vanwege de C in het CDA wel met Rouvoet.
Hoe kan een premier zo dom redeneren? Wilders heeft een legitieme partij, na democratische verkiezingen zit hij nu in de 2e Kamer met 9 zetels maar wordt op voorhand al verguisd. Daarmee zegt de premier tegen een half miljoen landgenoten dat ze de pot op kunnen. Om van de mensen die wel op Wilders wilden stemmen maar het strategisch gezien toch maar niet hebben gedaan, nog maar niet te spreken.
Dat heet dan transparantie in de politiek. Leren ze dan nooit iets? Het Kabinet Balkende 2 heeft een dreun gekregen. De kiezer heeft gesproken. De enigen die transparant zijn, zijn de kiezers.
Maar op voorhand wordt de uitslag aan de regenteske laars gelapt. De SP is de grote winnaar. Jan Marijnissen zou eindelijk eens moeten gaan regeren. Een linkse coalitie lijkt me dan ook de meest voor de hand liggende. Maar het CDA wil ook Marijnissen niet. Te links.
Maar om een partij aan de kant te zetten omdat de opvattingen van die partij jou niet welgevallig zijn, riekt naar minachting voor de kiezer en lijkt dictatoriaal.
De opvattingen van Balkenende zijn mij al heel lang niet welgevallig, ik ben het nauwelijks eens met zijn politieke opvattingen. Ik vind ook dat er de laatste kabinetsperiode veel te veel is afgebroken op sociaal gebied. Daar werd hij woensdag op afgerekend maar gaat daar gemakshalve aan voorbij. Hij wil de klus afmaken. Hij heeft nog zoveel goeds te doen voor de Nederlander die weer trots op zijn land is, die de VOC-mentaliteit nog heeft, die normen en waarden hoog in het vaandel heeft. Hoe bedenkt-ie het toch?
We zijn vier jaar verder en terug bij af. Er is niets veranderd. De politicus die zijn mening geeft, wordt teruggefloten. Er wordt met één mond gesproken door het kabinet, de mond van de MP. Die mond praat sowieso zoveel achter elkaar in staccato dat men er geen touw meer aan vastknopen kan.
En dat is de bedoeling dan ook. Wat nou transparantie? Het is een modderpoel. En de vrijheid van meningsuiting is ook ernstig in het gedrang als politici wel een mening hebben maar niet niet ter tafel mogen brengen. Zeer bedenkelijk vind ik dat.
Hoe vaak is er vóór de verkiezingen gezegd: "de kiezer bepaalt". Maar wát bepaalt deze dan, als de uitslag de zittende premier niet welgevallig is? Dat een partij met nu 25 zetels en de op 2 na grootste is, geen optie zou zijn, is fout gedacht. Dat een partij met 9 zetels en daardoor de 5e partij van het land is geworden, zonder meer ter zijde wordt geschoven, is nog fouter gedacht. Dat is m.i. ondermijning van het democratische stelsel.
Op Wilders heb ik niet gestemd, op Marijnissen evenmin, maar ik ben in hart en nieren democraat en daarom vind ik het gevaarlijk als zogenaamde transparante regenten kunnen bepalen wie in de regering komt en wie niet. Wie geboycot kan c.q. moet worden in de Tweede Kamer en wie niet.
Dus... blijf alert, blijf kritisch.
.jpg/250px-Pablo_Neruda_(1966).jpg)
P.N. en 1966
Biografía
En 1906 la familia se traslada a Temuco donde su padre se casa con Trinidad Candia Marverde, a quién el poeta menciona con el nombre de Mamadre en textos como "Confieso que he vivido" y "Memorial de Isla Negra". Realiza sus estudios en el Liceo de Hombres de esta ciudad, donde también publica sus primeros poemas en el periódico regional La Mañana. En 1919 obtiene el tercer premio en los Juegos Florales de Maule con su poema Nocturno ideal. En 1920 comienza a contribuir con la revista literaria "Selva Austral" bajo el seudónimo de Pablo Neruda, que adoptara en homenaje al poeta checo Jan Neruda (1834-1891) y a su idolatrado Paul Verlaine...
En 1921 se radica en Santiago y estudia pedagogía en francés en el Instituto Pedagógico de la Universidad de Chile, donde obtiene el primer premio de la fiesta de la primavera con el poema "La canción de fiesta", publicado posteriormente en la revista Juventud. En 1923, publica "Crepusculario", que es reconocido por escritores como Alone, Raúl Silva Castro y Pedro Prado. Al año siguiente aparece en Editorial Nascimento sus "Veinte poemas de amor y una canción desesperada", en el que todavía se nota una influencia del modernismo. Posteriormente se manifiesta un propósito de renovación formal de intención vanguardista en tres breves libros publicados en 1926: El habitante y su esperanza; Anillos (en colaboración con Tomás Lagos) y Tentativa del hombre infinito.
En 1927 comienza su larga carrera diplomática cuando es nombrado cónsul en Rangún, Birmania. Será luego cónsul en Sri Lanka, Java, Singapur, Buenos Aires, Barcelona y Madrid. En sus múltiples viajes conoce en Buenos Aires a Federico García Lorca y en Barcelona a Rafael Alberti. En 1935, Manuel Altolaguirre le entrega la dirección a Neruda de la revista "Caballo verde para la poesía" en la cual es compañero de los poetas de la generación del 27. Ese mismo año aparece la edición madrileña de "Residencia en la tierra".
En 1936 estalla la Guerra civil española. Conmovido por la guerra y el asesinato de García Lorca, Neruda se compromete con el movimiento republicano, primero en España y luego --ya desplazado de su cargo diplomático-- en Francia, donde comienza a escribir "España en el corazón" (1937). En ese año regresa a su patria, y su poesía durante el período siguiente se caracterizará por una orientación hacia cuestiones políticas y sociales.
En 1939 es designado cónsul especial para la inmigración española en París, donde destaca como el artífice del proyecto Winnipeg, barco que traería a un poco más de 2.000 inmigrantes españoles desde Francia a Chile; poco tiempo después es asignado como Cónsul General en México, donde reescribe su "Canto General de Chile" transformándolo en un poema épico sobre todo del continente sudamericano, su naturaleza, sus gentes y su destino histórico. Esta obra, titulada "Canto General", fue publicada en México en 1950, y también clandestinamente en Chile. Compuesta de unos 250 poemas en quince ciclos literarios, constituye (a juicio del propio Neruda) la parte central de su producción artística. Al poco tiempo de publicado, "Canto General" fue traducido a alrededor de diez idiomas. Casi todos los poemas que lo componen fueron creados en circunstancias particularmente difíciles, cuando Neruda vivía en el exilio.
Habiendo retornado a Chile en 1943, Neruda recibe el Premio Nacional de Literatura en 1945. En este último año (4 de marzo) es electo Senador de la República, y se une al Partido Comunista de Chile. En las elecciones presidenciales chilenas de 1946 triunfa una coalición (Alianza Democrática) integrada por radicales, comunistas y demócratas, llevando al poder a Gabriel González Videla. La represión desencadenada por este último contra los trabajadores mineros en huelga llevará a Neruda a protestar vehementemente en el Senado. La persecución desatada por el gobierno de González Videla contra sus antiguos aliados comunistas, que culminará en la prohibición del partido (3 de septiembre de 1948) forzarán a Neruda primero a la clandestinidad en su propio país, y luego al exilio. Huye hacia Argentina cruzando a caballo la Cordillera de los Andes en 1949, y se dirige a Europa. Regresará a Chile recién en 1952. Gran parte de lo que escribe en ese tiempo lleva el sello de sus actividades políticas.
El año de clandestinidad en Santiago lo pasó en la casa de Aida Figueroa, en una casa cercana al rio Mapocho. Fue en ese año que escribió "Canto General".
En 1952 publica Los versos del capitán y en 1954 Las uvas y el viento (en donde se encuentra una elegía a Stalin) y Odas elementales. En 1953 recibe el Premio Stalin de la Paz. En 1958 aparece Estravagario con un nuevo cambio en su poesía. En 1965 se le otorga el título de doctor honoris causa en la Universidad de Oxford, Gran Bretaña. En octubre de 1971 recibe el Premio Nobel de Literatura.
En 1969 el Partido Comunista lo elige como pre-candidato a Presidente de la República, pero renuncia en favor de Salvador Allende como candidato único de la Unidad Popular, que triunfa en las elecciones de 1970. El gobierno de la Unidad Popular lo designa Embajador en Francia, de donde regresa a su país en 1972. Muere en la Clínica Santa María de Santiago el 23 de septiembre de 1973, por un cáncer de próstata. Pocos días antes, el 11 de septiembre, el gobierno de Allende había sido violentamente derrocado por un golpe de estado militar encabezado por el General Augusto Pinochet, y la casa de Neruda en Santiago había sido saqueada y sus libros incendiados. Su funeral estuvo rodeado de soldados armados de ametralladoras. Sus restos descansan junto a los de su tercera esposa, Matilde, en la casa que tenía en Isla Negra. Esa casa y todas las demás que el poeta poseía son ahora museos administrados por la Fundación Neruda, que pero ha sido criticada por inversiones a favor de personajes de la dictadura militar, como demuestran muchas investigaciones en diarios mexicanos y chilenos, como por ejemplo la del periodista Mario Casasús.
Tuvo tres esposas. En 1930 se casó con María Antonieta Hagenaar, «Maruca». Con ella tuvo, en 1934, a su única hija, Malva Marina, nacida con hidrocefalia y que moriría en 1943, a los ocho años. Neruda se separó de Hagenaar en 1936 (se divorciaría de ella a distancia, en México, en 1942), para pasar a vivir con Delia de Carril, «la Hormiguita», con quien se casó en 1943, en un matrimonio luego declarado ilegal por la justicia chilena. Se divorciaron en 1955. En 1966 se casó con Matilde Urrutia.
Gelukkig staan de paarden van Marrum weer op het vaste land. Het was een pak van mijn hart toen ik de beesten veilig voet aan wal zag zetten. Ik werd er emotioneel van. Zoiets raakt me in mijn ziel. Hulde aan de dames ruiters van de Marrumse ruitervereniging die door nuchter en welgericht denken en de daad bij het woord voegend de paarden uit hun benarde positie hebben verlost. Het was een prachtig gezicht om de paarden achter de ruiters te zien lopen, huppelen en zwemmen en daarna veilig op vaste bodem te zien staan. Geweldig.
Het is ook bemoedigend dat zoveel mensen zich druk hebben gemaakt om de paarden. Of het nou degenen betrof die vers hooi en water hebben gebracht, de dierenarts en verzorgers, de helpende hand van het leger, de wereldpers, de bezorgde kijkers op de wal of de boosheid van mensen naar de paarden-eigenaar gericht, doet er niet toe. Men was ongerust en meelevend. En zo hoort het natuurlijk ook. Geen zinnig mens laat dieren verdrinken.
Chapeau, fantastische meiden van Marrum!!! |  |
"I don't think this place is turning out te be that great an experience for me, I mean I work under terrible pressure and everything and there's a lot of death and destruction and stuff but outside of that I don't think I really don't get much out of it." - Radar
"I've done my best to keep up the nurses' morale, but I've only got two hands." - Hawkeye
"Are you eating breakfast cereal or is that just a bad telephone line?" - Klinger
"Father, dear Father, Father, dear Father, come home with me now oo-hoo-hoo, silly goose." - Frank
"Look, the Army hates to see a man grin, makes 'em feel like they've failed somehow. But moan and groan and carry on and they'll leave you all to your lonesome. Long as they know you're miserable, they're happy". - Rizzo
"Colonel Potter, sir! Corporal Klinger! I'm section 8, head to toe. I'm wearing a Warner bra, I play with dolls and my last wish is to be buried in my mother's wedding gown. I'm nuts! I should be out." - Klinger
"Attention all personnel. Due to the shortage of oil and wood, tonight's movie will be burned at 1800 hours." - Loudspeaker on compound
"I've got a soft spot for Klinger. He looks a little like my son, and he dresses a lot like my wife." - Potter
"I know this is no place for a child. I wouldn't even be here if it weren't for the war." - Henry
"Hunnicut, when people share a tent for such a long time, they can become quite close. Of course, that didn't happen in our case." - Charles
"No wonder they execute people at dawn. Who wants to live at six A.M?" - Hawkeye
"As usual, I am writing slow 'cause I know you can't read fast." - Radar
"Frank, it's after six, you can stop being snotty!" - Henry
"I'm very fond of Radar, Frank. He's both the child and pet I never had." Hawkeye
"See those boots? Picture them kicking you across the compound." - Potter
"That's not what you guys came to ask. I mean, the last thing you want to know when you say 'how are you' is how I am." - Henry
"Radar, whatever it is, sign it, cancel it, or order five more." - Henry
"I don't care. I really don't. They'll keep coming whether I'm here or not. Trapper went home and they're still coming. Henry got killed and they're still coming. Wherever they come from, they'll never run out." - Hawkeye
"We all know it's brutal up there at the front, especially for those of us at the rear." - Frank
"You have ruined my appetite, and I am... grateful." - Charles
"Look, all I know is what they taught me at command school. There are certain rules about a war and rule number one is young men die. And rule number two is doctors can't change rule number one." - Henry
"Marriage isn't all it's cracked up to be. If you ask me, it's the chief cause of divorce." - Frank
"Frank, can I borrow your doctor's diploma? They're running low in the latrine." - Hawkeye
"Klinger, it's my considered opinion that no one is going to believe you are pregnant." - Henry
"Frank, do you know what a hero is? Ninety-nine times out of a hundred, he's somebody who's tired enough and cold enough and hungry enough not to give a damn. I don't give a damn." - Hawkeye
"Ladies and gentlemen, take my advice, pull down your pants and slide on the ice." - Sydney
"Listen, when you love somebody, you're always in trouble. There are only two things you can do about it: either stop loving 'em, or love 'em a whole lot more." - Potter
"Morning, ladies and germs. The ambulance stopped with a jerk and I got off." - Hawkeye
|  |
Mary Stevenson Cassatt werd geboren op 22 mei 1844 in Allegheny PA, Verenigde Staten, als dochter van een rijke zakenman. Haar vader had een voorliefde voor Frankrijk omdat zijn voorouders daar vandaan kwamen. In 1851 vertrok het gezin naar Europa. Ze woonden eerst in Parijs, later in Darmstadt en Heidelberg. Toen Mary 11 jaar oud was, keerde de familie terug naar Amerika en vestigde zich in Philadelphia. De Franse cultuur en Europese tradities stonden in hoog aanzien bij de familie en in die sfeer groeide Mary op.
Zij ging -tegen de wil van haar vader- studeren aan de Pennsylvania Academy of Fine Arts in Philadelphia. Na haar studie ging zij terug naar Europa en vestigde zich uiteindelijk in Parijs in 1874. In datzelfde jaar werd een werk van haar geaccepteerd door de Parijse Salon.
***De Parijse Salon. Deze permanente kunsttentoonstelling was vooral in de 19e eeuw van groot belang voor kunstenaars. Als men werk van je wilde exposeren, kon je geluk hebben en gezien worden door interessenten: galeriehouders, musea, rijke particuliere verzamelaars. Als je werk werd geweigerd, kreeg het een "R" opgestempeld. Deze letter stond voor "refusé". Dan kon je een carrière meestal wel vergeten. Een enkeling, zoals bijvoorbeeld Paul Cézanne, ging zijn eigen weg en kwam er, ondanks de R toch.***
In 1877 maakte Mary kennis met Edgar Degas, met wie zij levenslang bevriend bleef. Zijn werk en inzichten hadden grote invloed op haar, hoewel zij gedurende haar loopbaan een geheel eigen stijl wist te behouden. Zij schilderde voornamelijk het dagelijkse en huiselijke leven, met een voorkeur voor vrouwen en kinderen, net als die andere grote vrouwelijke schilder, Berthe Morisot.
Zij nam deel aan de impressionistische tentoonstellingen van 1879, 1880, 1881 en 1886. Ze leverde een grote bijdrage aan de beweging door geldelijke middelen te verschaffen en het impressionisme in Amerika te promoten. Zij bracht haar broer Alexander ertoe werken te kopen van Manet, Monet, Morisot, Renoir, Degas en Pissarro, waardoor de eerste grote Amerikaanse verzameling ontstond. Haar eigen werk werd in Amerika positief ontvangen, wat ook bijdroeg aan de groeiende populariteit van deze school.
Vanwege haar afnemende gezichtsvermogen maakte zij haar laatste werk in 1913. Hoewel zij een aantal operaties onderging, werd zij in 1921 nagenoeg blind. Zij overleed in 1926 in Château de Beaufresne, Frankrijk.
Een Haagse familie, op bezoek in Weert, kreeg onlangs van een vriendelijke automobilist die eerder terug was dan voorzien, een nog geldige parkeerticket. De familie was er (gezien de potsierlijk hoge parkeertarieven) blij mee want er zat nog meer dan een uur op. Ze gingen even boodschappen doen in de Muntpassage maar toen ze terugkwamen bij hun auto zagen ze dat er een parkeerbon op de ruit zat.
Hoe kan dat nou? De tijd was nog niet verstreken.
Klopt. De ticket was in feite nog geldig maar het was niet overdraagbaar. Wat? Niet overdraagbaar? Waar staat dat dat niet mag? Wie zegt dat?
Geen idee, maar het mag niet. Kennelijk mag je in Weert geen parkeerticket aan iemand anders geven. Aangezien vriendelijkheid naar de medemens een prioriteit-item is van het overheidsprogramma "Normen en Waarden" is de vraag dan ook: waarom mag dat niet?
Domme vraag. Omdat de gemeente dan dubbel kan incasseren. Het uur "teveel" van de aardige automobilist steekt de gemeente gewoon extra in de zak. De Haagse familie moet zelf een ticket kopen, dus dubbele inkomsten voor de gemeente.
En zo geldt dat voor iedereen. Als de aasgieren van de parkeerwachterij zien dat je een geldig kaartje aan iemand doorgeeft, kun je een boete krijgen. Beiden wel te verstaan: de gever en de ontvanger. Da's weer dubbel incasseren. Zo kan de gemeente haar tekorten voor diverse aan zichzelf te danken financiële fiasco's snel opvullen.
Het is te schandalig voor woorden. Het lijkt diefstal. Er is betaald voor parkeerruimte. Niet voor een specifieke auto of een specifieke bestuurder of een specifiek kenteken; niet voor een specifiek wat dan ook.
Ik vraag me dan ook af of dit een eenmansactie is van een wethouder met een krappe beurs. Of dit in meer gemeenten in Nederland zo wordt geregeld. Of het gebaseerd is op formele afspraken binnen het college van B&W en of het legaal is?
Het is in elk geval niet kenbaar gemaakt aan de burgerij. Met opzet, hoogstwaarschijnlijk.
De automobilist wordt werkelijk op alle fronten leeggezogen en hij blijft het maar pikken. Onbegrijpelijk eigenlijk. Maar één ding weet ik zeker: als ik een parkeerticket heb waar nog tijd op staat als ik het niet meer nodig heb, dan geef ik het aan iemand anders, want DAT MAAK IK TOEVALLIG ZELF UIT!!!
Overigens: stel dat je een goede bekende ziet komen aanrijden. Hij zoekt een parkeerplaats en om hem een plezier te doen, haal je alvast een ticket voor hem. Op dat moment "geef" je een door jou betaalde ticket aan iemand anders. Dat zou dus ook niet mogen. Je kunt dat ticket cadeau geven of het geld terugkrijgen van de persoon in kwestie, maar dat doet er niet toe.
Je mag geen door jou betaald kaartje doorgeven aan iemand anders. Gekker moet het toch niet worden. Als ik voor iemand een parkeerticket wil betalen, dan doe ik dat want DAT MAAK IK TOEVALLIG OOK ZELF UIT!!!
De aasgieren van de parkeerwachterij in Weert geven zelfs parkeerboetes als je net je auto bent ingestapt en wegrijdt van het parkeerdak. Je wordt dan aangehouden (stoer hoor, ze hebben geen aanhoudingsbevoegdheid maar ach, ze zijn zo dom dat ze dat niet eens beseffen) en zegt zo'n sufferd tegen je dat hij constateert dat er geen parkeerticket op je dashboard ligt en dat hij toch echt heeft gezien dat je in je auto bent gestapt en dat hij "dus" concluderen moet dat je geen kaartje had gekocht en "dus" wil hij je alsnog bekeuren. Duh....... het kaartje zit in mijn jaszak, maar dat vertel ik 'm "dus" lekker niet. Ik kan alleen maar constateren dat de aasgier aan hersenverweking lijdt en rijd weg. Wat een muts!
Maar het kan nog gekker. Je bent uitgestapt om een kaartje te trekken uit de automaat, die ongelukkigerwijs helemaal aan de andere kant van het parkeerterrein staat. Als je dan terugkomt, heb je een prent op je ruit. Als je dan naar zo'n aasgier loopt en om uitleg vraagt, zegt deze dat het onzin is wat je staat te vertellen omdat hij alle smoezen al heeft gehoord en voorts heeft geconstateerd dat de auto op slot was (hè ???????) en dat hij ruim 5 minuten heeft gewacht voordat hij de boete uitschreef. Dat liegt hij dat hij barst en de andere opmerking is zo dom dat je verbijsterd naar de man kijkt en constateert dat hij zelfs nóg dommer is dan hij er op het eerste gezicht uitziet. Zo ongeveer op het randje van zwakzinnigheid. En met zo iemand moet ik in discussie gaan? Sta me bij!
Petra, wat rots of steen betekent, was de hoofdstad van de Nabateeërs en kwam in 106 v. Chr. onder Romeins gezag te staan. Zij kreeg deze naam van de Romeinen omdat de stad in een kloof tussen de bergen ligt en nagenoeg geheel uit rotsen is gehakt. Petra ligt nu in het huidige Jordanië, ongeveer tussen de Rode Zee en Dode Zee in.
De bloeitijd van Petra is te danken aan de handelsroute voor wierook vanuit Jemen (dat 1600 km. zuidelijker ligt) naar Perzië, Syrië en de Griekse en Romeinse rijken.
De heersers van de stad zijn schatrijk geworden door belasting te innen bij de handelaren en hun toen verkregen rijkdommen zijn nog steeds zichtbaar. De huizen zijn immens groot en de praalgrafmonumenten zijn soms wel 40 m. hoog.
Eén van de bekendste gedeelten van Petra is "El Khazneh Firaum", wat "schat van de farao" betekent.
De historische stad is in 1985 door UNESCO tot werelderfgoed verklaard.
Angkor Wat, de tempel, ligt in de provincie Siem Reab in Cambodia en is een overblijfsel uit het grote Khmer-rijk. Het werd gebouwd tussen 1113 en 1145 tijdens de regeerperiode van Suryavarman II en is het grootste religieuze bouwwerk ter wereld.
Machu Picchu is een Inca-stad in Peru. Men vermoedt dat werd begonnen met de bouw rond 1440 en tot de Spaanse invasie in 1532 werd de stad bewoond. Dat ze nog bestaat, komt simpelweg omdat de Spanjaarden tijdens hun overheersing de stad niet konden vinden. Ze ligt namelijk op ruim 2300 m. hoogte. Hadden ze deze stad wel gevonden dan was ook deze vernietigd, zoals alle andere Inca-steden.
In de taal van de Inca's, het Quechua betekent Macchu Picchu "oude hoogte".
In 1983 werd Machu Picchu op de werelderfgoedlijst van UNESCO gezet.
Chichén Itzá was een belangrijke Maya-stad. Hier bevindt zich de piramide van Kukulcán. De stad ligt in het noorden van Yucatán, Mexico. Het is niet helemaal duidelijk wanneer de stad is gebouwd, maar vast staat dat zij er al was in 987, toen de Tolteken de Maya's verdreven. Ook Chichén Itzá staat op de werelderfgoedlijst van UNESCO.
Cristo Redentor,het bekende beeld van Rio de Janeiro,is een in art deco-stijl uitgevoerde kolos van 38 meter hoog en stelt Jezus Christus voor die zijn armen over de stad uitspreidt en waakt. Het beeld staat op de punt van de Corcovado berg in het Tijuca-bos. Vanuit elk punt in de stad en ver daar buiten is het beeld te zien.
Kiyomizu is een boeddhistische tempel en staat in het oosten van Kyoto, Japan. De tempel dateert uit 798 maar de huidige gebouwen dateren uit 1633.
De tempel is genoemd naar de waterval binnen het complex, van waaruit het water langs de hellingen naar beneden stort. Deze naam betekent letterlijk "zuiver water".
Timbuktu, dat in het huidige Mali ligt en ook wel Timboektoe of Tombouctou wordt genoemd, werd opgericht als seizoenkamp voor de Touareg in het begin van de 10e eeuw in de Teneré-woestijn. Het kamp ging een sleutelrol spelen in de Trans-Sahara handelsroute, waar goederen als goud, ivoor, zout en "slaven" werden verhandeld. Het overladen van caravans uit het islamitische noorden naar schepen op de Niger werd gedaan door mensen van de stammen Touareg, Mandé en Fulani. De stad werd zeer welvarend en groeide uit tot grote rijkdom, waar niet veel van over is maar de oude stad met zijn lemen hutten met rieten daken gelukkig wel. De naam Timboektoe heeft altijd een magische klank gehad. Men veronderstelt door zijn ligging: tamelijk onbereikbaar.
Sinds 1988 staat de oude lemen stad Timbuktu op de UNESCO werelderfgoedlijst.
Taj Mahal, het witte paleis,dat in Agra in het noorden van India ligt, is eigenlijk een mausoleum. Het werd gebouwd tussen 1631 en 1654 door 22.000 mensen. De moslim Mughal, keizer Shah Jahan gaf opdracht een praalgraf/mausoleum te bouwen voor zijn favoriete, doch overleden echtgenote Arjumand Bano Begum, beter bekend als Muntaz Mahal.
Het gebouw is een gaaf voorbeeld van Mughal-architectuur, een stijl die elementen van islamitische, Indiase, Perziche en Turkse bouwkunst prachtig combineert.
|  |
De 7 wereldwonderen. Iedereen heeft er van gehoord. Sommigen weten er een paar te noemen. Anderen kennen ze uit het hoofd. Even een geheugenopfrissertje voor hen die bij de eerste categorie behoren:
1. Piramide van Gizeh
2. Muren van Babylon (hangende tuinen)
3 Tuinen van Semiramis
4. Olympische Zeus van Phidias
5. Mausoleum van Halicarnassus
6. Tempel van Artemis
7. Kolossus van Rhodos
en de Pharos van Alexandrië, maar die wordt aangemerkt als surrogaat-wereldwonder.
Deze wereldwonderen dateren uit de oudheid.
In het jaar 2000 bedacht Bernard Weber, Amerikaanse filmproducer, auteur en aviateur, dat de tijd rijp is voor een nieuwe versie van de 7 wereldwonderen. Er is tenslotte gigantisch veel bijgebouwd sinds de vorige verkiezing. Hij startte een campagne die een groot succes werd. Hij liet mensen en landen zelf de keuze welk kunstzinnig bouwexperiment en/of architectonisch hoogstandje zij wilden aanmerken om mee te dingen naar deze eretitel.
De campagne wordt gesteund door wereldberoemde architecten, de voormalige director general van de UNESCO, Prof. Dr. Federico Mayor en vele anderen. Ook is stemming via de site mogelijk. Iedereen kan zijn voorkeur kenbaar maken.
Inmiddels zijn er 21 finalisten overgebleven. Zeven hiervan zullen over een poosje de nieuwe wereldwonderen genoemd worden. In alfabetische volgorde zijn dat:
01. Akropolis, Athene, Griekenland
02. Alhambra, Granada, Spanje
03. Angkor Wat, Cambodia
04. Chichén Itzá, Yucatán, Mexico
05. Cristo Redentor, Rio de Janeiro, Brazilië
06. Colosseum Romano, Rome, Italië
07. Paaseiland Beelden, Paaseiland, Chili
08. Eiffeltoren, Parijs, Frankrijk
09. De Grote Muur, China
10. Hagia Sofia, Istanbul, Turkije
11. Kyomizu Tempel, Kyoto, Japan
12. Kremlin, Moskou, Rusland
13. Machu Picchu, Peru
14. Neuschwanstein, Füssen, Duitsland
15. Petra, Jordanië
16. Piramide van Gizeh, Egypte
17. Vrijheidsbeeld, New York, USA
18. Stonehenge, Amesbury, UK
19. Opera House, Sydney, Australië
20. Taj Mahal, Agra, India
21. Timbuktu, Mali
Tijdens een wereldwijde live-televisieuitzending op 7-7-2007 wordt de uitslag bekend gemaakt.
Een oude dame stapt op Moederdag bij het station Gouda in een taxi en vraagt aan de chauffeur of hij haar naar "Huize Weltevree" wil rijden. Huize Weltevree is een bejaardenhuis. Ze gaan op weg. Het is ongeveer 12 minuten rijden.
Onderweg wordt, zoals gebruikelijk in een taxi, over koetjes en kalfjes gepraat. De vrouw zegt op een gegeven moment dat ze al 88 jaar is. Charmant als de chauffeur is, antwoordt hij dat je dat toch niet zou zeggen.
Niet lang daarna zegt de vrouw dat ze naar haar moeder gaat omdat het Moederdag is.
Oh jee, denkt de chauffeur, die is in de war.
Ze kwebbelt nog wat door over ditjes en datjes en de chauffeur praat vriendelijk terug maar denkt er het zijne van.
Aangekomen bij Huize Weltevree, helpt hij haar uit de auto en vraagt haar of ze hier woont. De vrouw kijkt hem verbaasd aan en zegt: nee, ik woon hier niet, mijn moeder woont hier.
Waar woont u dan? vraagt de man.
Ik woon in Woerden, zegt de vrouw.
De chauffeur loopt met haar mee naar binnen.
De vrouw vraagt hem of hij altijd met klanten mee naar binnen gaat en de chauffeur antwoordt met een knipoog "alleen met hele knappe dames". De vrouw lacht en vervolgt haar weg. De chauffeur loopt naar de balie en vraagt aan de receptioniste: "woont die mevrouw hier"?
"Nee meneer, die dame woont hier niet".
"Dat dacht ik al. Ze is kennelijk in de war. Ze is bij het station bij mij in de taxi gestapt en vertelde dat ze hier moet zijn voor Moederdag. Ik moet nu weer aan het werk maar dan weet u tenminste dat hier een vrouw ronddoolt die nogal in de war is".
"Meneer, da's reuze attent en vriendelijk van u, maar over deze dame hoeft u zich geen zorgen te maken, hoor. Zij woont hier weliswaar niet, maar haar moeder van 107 wel".
Met stijgende verbazing tot aan verbijstering heb ik het gedoe rondom Ayaan Hirsi Ali gevolgd in de nieuwsmedia.
Ayaan blijkt gelogen te hebben over haar naam en leeftijd. Op zich niet verwonderlijk want dat doen meer asielzoekers.
Echter, als uitkomt dat er valsheid in geschrifte is gepleegd, wordt de asielzoeker niet beloond met een verblijfsvergunning en zeker niet met het Nederlanderschap.
Kennelijk was bij een flink aantal politici reeds bekend dat Ayaan de niet de waarheid had gesproken. Dat heel Nederland het geweten zou hebben, zoals Femke Halsema riep, lijkt me een voorbarige conclusie want ik wist het niet en met mij nog vele miljoenen mensen; dat bleek wel uit de reacties. Er zou ook niet zo'n ophef zijn geweest na de uitzending van Zembla als iedereen het al geweten zou hebben. Diverse politici wisten het dus wel. Mij verbaast het niet dat zij deze kennis stil hebben gehouden. Ayaan was binnengehaald met veel bombarie en moest de Kamer in terwijl het feitelijk niet kon, omdat ze geen Nederlandse was volgens de regel der wet. Dat men eraan voorbij is gegaan, is dus puur eigenbelang geweest. Wellicht in eerste instantie de PVDA al, maar later zeker de VVD. Die dacht goede sier te gaan maken met Ayaan. Mijns inziens hebben ze van deze actie nu het spreekwoordelijke lid op de neus gekregen want Ayaan heeft nauwelijks goede sier gemaakt voor de VVD. De partij lijkt op dit moment in twee kampen uiteen te vallen. Tja, hoogmoed komt voor de val.
Of Ayaan wel of niet het Nederlanderschap moet worden ontnomen, is niet aan mij om over te oordelen. Dat mogen juristen haarfijn uitpluizen. Waar ik wel over oordelen mag en kan, is over het handelen van de Kamerleden tijdens het Ayaan-spoeddebat. Dat had een schrikbarend hoog "Jan Klaassen en Katrijn"-gehalte.
Als de Kamer ergens over stemt, komt het nooit voor dat men het voor 100% met elkaar eens is. Zelfs 75% blijkt meestal een utopie. Meerderheid van stemmen kan zelfs slechts één stem zijn. Daar kan ik mee leven, dat is democratie. Heel vaak is het in de Kamer kantje boord bij uitslagen van stemmen.
Daarom heb ik me zo ongelooflijk verbaasd over het feit dat de hele Kamer unaniem (min één i.c. Van der Vlies, SGP) vóór Ayaan was. Hoe kan het bestaan dat in wezenlijk belangrijke zaken voor Nederland men met 49 tegen 51 uit de bus komt en de stemming bij Ayaan 99 tegen 1 is? Wat is hierbij dan in vredesnaam het enorme belang voor Nederland? Het is je reinste vorm van vriendjespolitiek. Dat komt overal voor, ook in het Parlement, maar dat het zo overduidelijk wordt tentoongespreid in een zaak die voor henzelf van belang is, is zum kotzen. Het zijn namelijk volksvertegenwoordigers. En blijkens peilingen denkt het volk heel anders over het Ayaan-gedoe. Die stemming kwam uit op 53 voor en 47 tegen. Democratisch gezien, zou Ayaan gewonnen hebben. Daar is dan niets op tegen. Maar als Kamerleden met elkaar gaan uitmaken hoe de wet óók uitgelegd kan worden als zij er vriendjes mee van dienst kunnen zijn,dan is er iets wezenlijks fout in het hele systeem. Ze zijn de wetgevende macht.De regering maakt beleid. De Kamer kan det Kabinetterugfluiten als er op het punt van uitvoering van wetten e.e.a. dreigt fout te gaan. Minister Verdonk doet haar werk volgens uitgestippeld beleid. Daarmee is de Kamer akkoord gegaan!!!
Maar nu het hen niet uitkomt dat Ayaan haar Nederlanderschap verliest, breekt de hel los en heeft iedereen een (slecht) oordeel over Minister Verdonk. Ze willen dat zij een uitzondering maakt voor Ayaan. Mij persoonlijk zal het een zorg zijn of Ayaan Nederlandse wordt of niet wordt. Maar er zijn misschien wel 8 miljoen Nederlanders die graag zouden willen dat voor hun specifieke omstandigheid ook een uitzondering wordt gemaakt. Ik zou wel eens willen weten of de Kamerleden zich voor kwesties van die kiezers ook zo emotioneel en vastberaden willen inzetten? Vast wel, want tenslotte zijn de kiezers je allerbeste vriendjes!!!
Cabeza La Vaca ligt in het zuiden van de provincie Badajoz, dat deel uitmaakt van de deelstaat Extremadura in het zuidwesten van Spanje.
Cabeza La Vaca betekent zoiets als koeiekop. Leuke naam voor een plaats. Je kunt je afvragen hoe de inwoners worden genoemd?!
Maar Cabeza La Vaca is toevallig wel een heel oud stadje, met een enorme historische achtergrond waardoor er veel over te vertellen is. Hier een notendop-versie.
De oorsprong van Cabeza La Vaca gaat terug naar de middeleeuwen en wel naar het midden van de 13e eeuw. Het werd gesticht door La Orden Militar de Santiago.
Haar naam wordt verondersteld te zijn opgedragen aan Pedro Fernández Cabeza De Vaca, grootmeester van de Jacobijnenorde in dat tijdperk.
Omstreeks halverwege de 13e eeuw, toen de Jacobijnen stevig in het zadel zaten, ontstond de provincie León de la Orden de Santiago, met als hoofdstad Llerena, alwaar in 1274 de Partido de León werd opgericht en waarvan Cabeza La Vaca tezamen met de plaatsen Arroyomolinos, Calera, Cañaveral, Fuentes en Segura deel uitmaakten en daardoor de toevoeging "de León" aan hun naam kregen.
Als historisch personage van dit tijdperk werd de figuur van Diego Maria de la Tordoya neergezet. Waarschijnlijk geboren in het decennium 1460-1470. Hij voer mee op de eerste tocht van Columbus naar de Nieuwe Wereld.
Ter nagedachtenis aan deze man heeft het dorp een straat naar hem genoemd en daar tevens een kruis geplaatst.
Aan het einde van de 16e eeuw brokkelde het gezag an de Jacobijnen af en kwam de monarchie aan de macht.
Zo gaf Félipe II het dorp Cabeza La Vaca in 1594 stadsrechten en verleende hij tevens het privilege om "recht te spreken". In 1600, bij de officiële installatie en inwerkingtreding van deze (voor)rechten, werd als statussymbool het "Cruz del Rollo" midden in de stad geplaatst: een grote, ronde, drietredige voet van graniet met daarop een lange, ronde granieten zuil en daar bovenop een kruis.
De toevoeging "de León" werd natuurlijk allang niet meer gebruikt.
Zo zie je maar weer. Over een vrij onbekend stadje met een beetje rare naam kun je een interessant verhaal vertellen. Maar mijn vertelling is slechts een resumen uit de "Historia de Cabeza la Vaca." De hele geschiedenis beslaat bijna 10 eeuwen en heeft een hoog gehalte historische feiten, bijzondere gebeurtenissen en interessante wetenswaardigheden.
Overigens is er in dezelfde provincie ook een stadje dat Cabeza Del Buey heet: ossekop. In die geschiedenis ga ik me ook eens verdiepen.
vik©
FOR INNER PEACE
I'm passing this on to you because it definitely worked for me.
|
By following the simple advice I read in an article, I have finally found inner peace.
The article read:
"The way to achieve inner peace is to finish off all the things you have started".
So I looked round the house to see all the things I had started and hadn't finished.
And before leaving the house this morning I finished off a bottle of red wine, a bottle
of white wine, the Baileys, three Bacardi Breezers, the Jack Daniels, the Prozac, some Valium,
some cheesecake and a box of chocolates.
You have no idea how bloody good I feel.
You must pass this on to those you feel are in need of inner peace.
|
| Nerja ligt aan zee in de provincie Málaga, in de región Axarquía. Het is één van mijn favoriete plaatsen aan de Costa del Sol. Het is een alleraardigst stadje: het heeft (nog) geen massale ontsierende hoogbouw. Een enkele flat hier en daar en dat is het wel. Het Balcón de Europa is de grote, over-zee-hangende Plaza Mayor van Nerja, Hier staan enkele luxe hotels, rijen palmbomen en een fenomenaal uitzicht over el Mar Mediterráneo.
Het strand is over het algemeen van zand, met rotsen langs de kustlijn, inhammen en prachtige kleine baaien. Bij eb kun je eindeloos wandelen door het water, mede zo leuk door de kronkelende kustlijn en de baaitjes.
Je kunt in de stad zelf terecht voor een snelle hap maar ook voor een copieus diner. Tapasbars zijn er te over. In de directe omgeving, in de bergen, zijn een paar zeer goede hotels met restaurant. Hier kun je echt luxe eten, maar daar hangt natuurlijk een prijskaartje aan waarop "duur" staat. Aan de Playa Burriana, de Boulevard van Nerja, zijn leuke restaurants en winkels; wel een beetje toeristisch maar ach. Goed toeven is het bij José en Sandra van (tapas)restaurante Colonia. Op het strand zelf staat Ayo, het doorsnee-van-een-meter-paella restaurant, wereldberoemd in de regio. Sommige restaurants hebben in het hoogseizoen een show: dat kan van alles zijn. Een flamencodanser in zijn eentje, gitaristen die de hele avond zalig klassiek gitaar spelen met z'n tweetjes of een man in traje Sevillano die in zo'n outfit niet echt goed uit de voeten kan, dus lachen geblazen.
Of een stel dronken Engelsen die niet meer weten wat ze moeten en dan maar spontaan gaan blerren. Hilarisch natuurlijk. :-(
Het centrum is levendig, gezellig en verzorgd maar toch met die typisch Spaanse "neem het toch zoals het komt" -slag. Het komt dus mañana wel. Daar houd ik wel van eerlijk gezegd. In het centrum valt veel te bekijken. Leuke huisjes, geveltjes, hofjes, poortjes, arcades en parkjes. Het puilt uit van de winkels. Dure, luxe goederen voor af en toe en spul voor elke dag. Alles wat in de wereld te koop is, is ook te koop in Nerja. Er is ook een fantastisch chinees restaurant in de C. Mérida t/o Perla Marina en die maakt de beste dim sum van de wereld. Met een drup pang van ping en een drup peng van pong. Wat dat betekent, weet ik niet maar dat weet de goede man waarschijnlijk zelf ook niet. Hij vertelt een verhaal aan tafel waar je bijna in blijft van het lachen, terwijl hij het zo serieus bedoelt. Maar zijn dim sum is van eenzame klasse. (Zie voetnoot *).
Er zijn in alle straten gezellige bars, terrassen (soms midden op straat) en heel veel beweeglijke, drukpratende, gezellige Spaanse mensen. En daarvoor ga ik zo graag naar Spanje. Anders kan ik net zo goed naar Drenthe of Zeeland gaan. Ook leuk, maar er zijn zo weinig Spanjaarden.
Buiten Nerja stad is ook allerhande te doen. Het achterland, de Sierra Almijara, is prachtig. Het berglandschap verveelt natuurlijk nooit. Je kunt er zomers een jeepsafari maken. Wel onder leiding van gidsen anders is het te gevaarlijk. Je kunt eindeloos wandelen in deze sierra (hierover heb ik ook een item in mijn weblog). Dan zijn er de Cuevas de Nerja. Die moet je gezien hebben!!! Eénmalig, adembenemend, indrukwekkend. De grotten liggen in Maro maar Nerja noemt het "haar" grotten. Maro is jaren geleden bij de gemeentelijke herindelingen onder bestuur van Nerja komen te staan. Vandaar deze claim van Nerja.
De Mareños zijn het er niet helemaal mee eens maar ach, als de toeristen naderhand bij hen een hapje en een drankje komen halen, vermindert dat de pijn. Maro is een heerlijk dorp. Ik kom er graag en ken er velen. Ga maar eens een drankje drinken bij "Rincon de la Tapa" aan de calle Cantarero. Het lijkt er af en toe wel una parada de autobus. Dan staat het helemaal vol met Mareños en buitenlanders die helemaal verspaanst zijn omdat ze er al 10, 20 jaar wonen en eigenlijk geen buitenlanders meer zijn. En een sfeertje dat er dan hangt, het einde. (Zie voetbnoot*).
Of ga genieten van het uitzicht op zee bij Las Palomas van eigenaar Miguel; het restaurant aan de Playa de Maro. Neem er een glas Faustino 7 (dan kun je bij Miguel niet meer stuk) en een portie boquerones fritos: sabroso!!!!!
In de hoofdstraat zijn ook nog een paar restaurants, bars en een hotel. Ook een winkel waar je echt versteld van staat. De supermercado van Carmelina op de hoek van C. San Miguel. Echt super want ze verkoopt alles. Je kunt het zo gek niet bedenken of ze heeft het te koop staan. 's Ochtends kun je er gezellig klessebessen met de vrouwen uit het dorp. Die komen dan een vers broodje kopen en wat vleeswaren. Lachen geblazen hoor, als je tenminste Spaans verstaat.
Loop ook even naar binnen bij "de kathedraal" van Maro. Dit is een mooi, klein kerkje met stijlvolle, religieuze kunstuitingen aan de wand en op het tabernakel. En kijk ook even naar boven: niet alleen voor devotie maar om de prachtige lamp te zien die aan het plafond hangt. De kerk staat op het Balcón de Maro. Hier heb je uitzicht op de oude Romeinse ruïne en de zee. Vroeger liepen hier geiten rond, nu is het een parkeerplaats, helaas. De eigenaar van het hotel er tegenover denkt er anders over, zo gaat dat.
Maro is te klein om er te verdwalen, dus je komt altijd goed terecht. Iedereen kent iedereen. Als je stevig schoeisel aan hebt, is het goed te lopen van en naar Maro - Nerja. Met "tacones de vertigo" aan je voeten kun je beter een taxi nemen.
December 2006.
*) De eigenaar van het Chinese restaurant is inmiddels verhuisd naar Burriana. Hij is in zee gegaan met een Nederlander die in hoog tempo restaurants uit de grond stampt in Nerja. Vorige week waren deze restaurants gesloten omdat het in december nou eenmaal komkommertijd is aan de Costa del Sol.
Maar van diverse mensen die in Nerja wonen heb ik vernomen dat deze restaurants ook afgelopen zomer niet bepaald vol zaten. Of de dim sum nog steeds van grote klasse is, kan ik daarom niet beoordelen. In het voorjaar ga ik er zeker een keer eten en kan dan wel een oordeel geven.
*) Ook deze bar is helaas inmiddels gesloten. Er bestaat echter een kans dat de bar weer opengaat als het toeristenseizoen begint. Ik mag het hopen; het zou goed zijn voor Maro, het dorp verdient het.
vik©
Caminante son tus huellas
El camino y nada más
Caminante no hay camino
Se hace camino al andar
Al andar se hace el camino
Y al volver la vista atrás
Se ve la senda que nunca
Se ha de volver a pisar
Caminante no hay camino
Sino estelas en el mar
♥
Antonio Machado (1875-1939)
Cuando un hombre abre la puerta del coche a su esposa
usted puede estar seguro de dos cosas:
el auto es nuevo o la esposa es nueva
***
Als een man de deur van zijn auto openhoudt voor zijn vrouw,
kun je van twee dingen zeker zijn:
de auto is nieuw of de vrouw is nieuw.
This blonde decides one day that she is sick and tired of all these blond jokes and how all blondes are perceived as stupid, so she decides to show her husband that blondes really are smart. While her husband is off at work, she decides that she is going to paint the house.
The next day, right after her husband leaves for work, she gets down to the task at hand. Her husband arrives home at 5:30 and smells the destinctive smell of paint. He walks into the living room and finds his wife lying on the floor in a pool of sweat. He notices that she is wearing a ski jacket and a fur coat at the same time. He goes over and asks her if she is okay. She replies yes. He asks what she is doing and she replies that she wants to prove him that not all blond women are dumb and she wants to do it by painting the house. He then asks her why she is wearing a ski jacket over her fur coat. She replies that she was reading the direction on the paint can and it said...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...for best results, put on two coats 
Hombre: 'Estoy enamorado de la misma mujer desde 40 años....
si mi esposa se entera me mata'.
Man: 'Ik ben al 40 jaar verliefd op dezelfde vrouw...
als mijn echtgenote erachter komt, slaat ze me dood'.
|
|
|
|
Tools 
.jpg)
